ORHAN S.

Zengin kadrosu ve akıcı temposuyla merak unsurunu sonuna kadar koruyan, tehlikeli bir komployu merkezine alan başarılı bir mahkeme ve suç draması. Matthew McConaughey'nin canlandırdığı; kuralları esnetmeyi seven, karizmatik ve hafif 'düzenbaz' ama özünde adalet duygusunu kaybetmemiş avukat portresi kesinlikle harikaydı. Yapım; mahkeme dramalarını ve akıllıca kurgulanmış hukuki gerilimleri sevenler için türün standartlarını başarıyla karşılayan, zekice hamleleriyle keyifli ve kaliteli bir seyirlik sunuyor.

Yüksek tempolu ve zekice kurgulanmış başarılı bir hukuk/suç gerilimi. Anthony Hopkins'in "Hannibal Lecter" esintileri taşıyan soğukkanlı, dahi ve kibirli katil imajı ile Ryan Gosling'in hırslı genç savcı rolü filme müthiş bir dinamizm katmış. Karakterler arasındaki zeka savaşı ve suçlunun adalet sisteminin açıklarını kendi lehine kullanma çabası hikayeyi son derece sürükleyici kılıyor. Yapboz benzeri kurgusu, yüksek temposu ve izleyiciyi sürekli merakta bırakan yapısıyla türünün başarılı örneklerinden biri. Zekice planlanmış mahkeme ve akıl oyunlarına dayalı gerilimleri seviyorsanız, kesinlikle şans vermeniz gereken bir yapım.

1970'lerin karanlık ve karakter odaklı klasik macera sinemasını anımsatan, gerilimi oldukça yüksek bir hayatta kalma draması. Sakin başlayıp vites artıran hikayede; yakın ve hareketli planlardan oluşan dinamik sinematografisi ve atmosferi destekleyen müzikleri, doğanın acımasızlığı ile psikolojik baskıyı kusursuzca hissettiriyor. Ethan Hawke, az konuşan çaresiz bir babanın içsel çatışmalarını yorgun çehresiyle muazzam bir fiziksel oyunculuğa dönüştürürken; Russell Crowe az olan ekran süresine rağmen göründüğü her sahneye büyük bir ağırlık katıyor. Belki akıllardan çıkmayacak bir başyapıt değil; ancak akılda kalıcı sahneleriyle, kesinlikle keyifle izlenecek başarılı bir psikolojik gerilim-aksiyon. Tavsiye ederim.

Zamanda yolculuk temasını pişmanlık, yalnızlık, kader ve fedakarlık gibi olgularla harmanlayan yapım, içten ve dokunaklı bir melankoli sunuyor. Sürükleyici kurgusu sayesinde kendisini sonuna kadar merakla izlettirmeyi başaran bu duygusal dramda, başrollerdeki Kim Yun-seok ve Byun Yo-han harika bir uyum yakalamış. Jest, mimik ve tavırlarıyla birbirlerini mükemmel şekilde tamamlayan ikili, son derece samimi ve cana yakın bir performans ortaya koymuş. Elbette bu tarz kurgularda katı bir mantık arayışına girmemek, hikayenin duygusuna odaklanmak gerekiyor. Özetle; hafta sonu ekran başına geçip izlenebilecek sıcak, hüzünlü ve derin anlamlar barındıran tam bir aşk ve kader filmi.

Ölüm Uykusu, İspanyol sinemasının en çarpıcı psikolojik gerilimlerinden biri. Başrol oyuncusu Luis Tosar'ın; karakterin içsel kötülüğünü, sırf başkalarını mutsuz ederek tatmin olan sapkın ve sosyopat yapısını yansıtırken sergilediği abartısız ve soğukkanlı performansını gayet başarılı buldum. Film, kıskançlık ve insan doğasının karanlık yönlerine ayna tutan güçlü bir psikolojik derinliğe sahip. Öte yandan, tamamen başkalarının mutsuzluğuyla beslenen bir profili izlemenin yarattığı yoğun karamsarlık, izleme deneyimini yer yer yorucu kılsa da kurgudaki ufak tefek mantık hatalarını kapatan yüksek temposuyla son derece sürükleyici bir yapım.

Geleneksel doğa belgesellerinin kalıplarını yıkan, derinlemesine işlenmiş, Oscar ödüllü muazzam bir yapım. Belgeselci Craig Foster’ın, Güney Afrika’nın soğuk sularında, gizemli yosun ormanlarında dişi bir ahtapotla 1 yıl boyunca kurduğu sıra dışı bağı konu alıyor. Klasik, didaktik bir National Geographic anlatımı yerine hikayeyi insan psikolojisi ve doğanın döngüsü üzerinden aktaran film; su altı çekim tekniklerinin kalitesi ve ekosisteminin büyüleyiciliğiyle tam anlamıyla bir görsel şölen sunuyor. Bir ahtapotun geliştirebildiği o şaşırtıcı güven bağını ve şefkati izlemek derin bir duygusal etki bırakırken; bu canlıların problem çözme yetenekleri ve bilişsel zekaları doğaya olan hayranlığı daha da katlıyor. İnsanın çevreyle olan ilişkisini sorgulatan, mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıt!

Matt Damon ve Edward Norton gibi iki dev yeteneğe rağmen Rounders, kumar dünyasının bodrum katlarındaki o duman altı odalara fazla sıkışıp kalıyor. Temposu oldukça ağır ilerleyen yapım, bir süre sonra sadece bir gencin döngüsel hikayesine dönüşüyor. Masadaki blöf psikolojisi ve zihin oyunları ilgiyi bir yere kadar ayakta tutsa da; tahmin edilebilir ve derinlikten uzak senaryosu, vadettiği o yüksek adrenalinli gerilimi bir türlü veremiyor. Zeka oyunlarıyla dolu, hızlı ve akıcı bir kumar macerası bekleyenler için ne yazık ki beklentinin altında kalan durağan bir dram denemesi.

Jodie Foster'ın devleşen oyunculuğu ve klostrofobik atmosferiyle sürekli bir şüphe içinde bırakan başarılı bir psikolojik gerilim filmi. Hikaye boyunca "Acaba ana karakter gerçekten aklını mı yitiriyor, yoksa etrafında dönen devasa bir komplo mu var?" sorusunu sorduran çok başarılı bir yönü var. Tempoyu hiç düşürmeyen kurgusu, yüksek oyunculuk performansı ve her anıyla insanı gerim gerim geren bir uçak gizemi izlemek istiyorsanız kesinlikle şans verilmesi gereken bir yapım.

Film, klasik bir suç veya soygun yapımından ziyade karakterlerin iç dünyasına odaklanan duygusal bir dram sunuyor. Başrol oyuncusunun kusursuz müzik kulağını alışılmışın dışında bir amaçla kullanması yaratıcı bir fikir olsa da, bir soygun filminden beklenen o yüksek gerilim, heyecan ve zamana karşı yarış hissi zayıf kalmış. Filmde piyano tınılarına daha fazla ağırlık verilebilirdi. Ağır ilerleyen temposuyla akılda kalıcı olmaktan uzak ve üzerine çok fazla düşünülecek derin bir mesaj sunamayan bir yapım. Usta oyuncular Dustin Hoffman ve Jean Reno’nun da filme maalesef pek fazla katkısı olmamış. Genel olarak ortalama bir festival filmi olmanın ötesine geçemiyor.

Tamamı IMAX 70 mm kameralarla çekilen Christopher Nolan imzalı bu dev bütçeli yapım, 2 saat 52 dakika boyunca kusursuz bir sinematografi sunuyor. Filmin ilk ve son yarım saati durgun geçse de genel temposu oldukça yüksek. Yapımın büyüleyici antik mekan tasarımları mitolojik evrene kusursuz uyum sağlamış. Bu görsel şöleni destekleyen epik ve mistik müzikler ise gerilimi zirveye taşıyarak muhteşem bir atmosfer yaratmış. Öte yandan, filmin zayıf kaldığı bazı noktalar da göze çarpıyor. Truva Savaşı gibi devasa çarpışmaları perdeye taşımak yerine, bir liderin savaş sonrası yaşadığı travmaları ve içsel çöküşünü anlatıyor. Nitekim Nolan, görkemli bir savaş filmi sunmak yerine, hikayeyi psikolojik bir drama dönüştürmeyi tercih etmiş. Kurgudaki ani zaman atlamaları kafa karışıklığı yaratırken, bazı karakterlerdeki oyuncu seçimleri de tarihsel uyuşmazlık hissettiriyor. Tüm bunlara rağmen, filmi tek başına taşıyan başroldeki Matt Damon’ın muhteşem performansı filmin en güçlü ve en başarılı yönlerinden biri olarak öne çıkıyor. Teknik kusurlarına rağmen, mitolojiyi ve felsefi derinliği sevenlerin mutlaka kaçırmaması gereken bir film.

Film, Amerikan vahşi doğasının büyük bir dönüşüm geçirdiği bir dönemde, bir demiryolu işçisinin sessiz ve dramatik hayat hikayesini konu alıyor. Alışılagelmiş yüzeysel dramların aksine hafıza, zamanın akışı ve varoluşsal acıları işleyen, oldukça ağır ve şiirsel bir tempoda ilerliyor. Pasifik Kuzeybatı ormanlarının hem büyüleyici güzelliğini hem de doğanın acımasız sertliğini gözler önüne seren çekimler ile adeta görsel bir estetik ve sinematografi şöleni sunuyor. Başroldeki Joel Edgerton, karakterinin yaşadığı trajediyi sadece bakışları ve vücut diliyle aktararak son derece dokunaklı bir performans sergilemiş. Filmin aşırı yavaş temposu ve belirsiz olay örgüsü sabır gerektirse de, geride bıraktığı derin hüzün filmi çok daha özel bir yere taşımış. Aksiyon ve gürültüden uzak, adeta bir "yaşam deneyimi" sunan ve terapi etkisi yaratan sakin bir film arayanlar için biçilmiş kaftan.

Gerçek bir olaydan uyarlanan, madencilerin hayatta kalma mücadelesini başarıyla anlatan çok güzel bir filmdi. Yapım, maden şirketlerinin insan hayatına ne derece değer verdiğini, iş güvenliği konusunda ne kadar yetersiz kaldıklarını ve önlem almadıklarını bir kez daha gözler önüne seriyor. Kesinlikle arşivime eklediğim, herkese tavsiye ettiğim bir yapım oldu.

Film ilk 20 dakikasıyla oldukça iddialı ve güçlü bir başlangıç yapıyor. Ancak bu başarılı girişin ardından tempo ciddi şekilde düşüyor. Özellikle anlamsız diyaloglar, bitmek bilmeyen bürokratik engeller ve siyasi baskılara odaklanan sahneler yapımı iyice durağanlaştırıyor. İlk yarının yarattığı o yüksek gizem atmosferi ne yazık ki korunamıyor ve film, finale doğru sıradan bir aksiyon yapımına evriliyor. Büyük beklentilerle başına oturduğum ama maalesef beklentilerimin altında kalan bir yapım oldu.

Filmin çekimlerini bir çok korku gerilim filmlerin ve Örümcek adam serisinin usta yönetmeni Sam Raimi yapınca hemen izlemek istedim. Film gücün yozlaştırıcı doğası, cinsiyet karşıtı hareketler, egolar, sınıf ayrımı konularının işlendiği romantik komedi tadında başlayıp, sonrasında duygusal sömürü, karakter değişimi, güç dengesinin sürekli yer değiştirdiği, psikolojik gerilimli, hayatta kalma temalı bir sonla biten, seyir zevki yüksek sürükleyici bir filmdi. Rachel McAdams'ın performansı çok iyiydi. İzleyin tavsiye ederim.

İspanyol sinemasının alışıldık ters köşelerini barındırmayan Paramedik, standart bir "takıntılı eski sevgili" gerilimi sunuyor. Zaman zaman "sıkan ve yoran" bir tempoda ilerleyen yapım, klasik korku ögelerinden ziyade adeta sinir eden huzursuz bir atmosfere sahip. Buna rağmen filmi sırtlayan unsur kesinlikle Mario Casas’ın performansı; felçli bir insanın hareket kısıtlılıklarını teknik açıdan muazzam yansıtmış. Hikayenin finalindeki yer değiştirme ve "avın avcıya dönüşmesi" durumu ise adalet duygusunu sonuna kadar tatmin eden, ironik ve çok başarılı bir detay olarak akılda kalıyor. Genel olarak benim için ortalama bir gerilim filmiydi. Beklentinizi çok yüksek tutmadan bir şans verebilirsiniz.

Baştan sona temposunun hiç düşmediği, nostaljik ve son derece eğlenceli bir zeka-aksiyon yapımıdır. Filmin en büyük gücü; Sylvester Stallone ve Arnold Schwarzenegger gibi eski nesil aksiyon sinemasının iki dev ismini bir araya getiren o efsanevi kadro sinerjisidir. Gerilimli aksiyon sahneleri ile kaçış planındaki zekice kurgulanmış taktiklerin ve akıl dolu zeka oyunlarının birbirini dengelemesi, hikayeyi çok daha sürükleyici bir hale getiriyor. Mutlaka izleyin.